Z Jadwigą Basińską rozmawia Piotr Nawara

Jak podobało się wam spotkanie?

Bardzo było miło.

Zastanawialiście się kiedyś, co będzie, gdy zabraknie wam pomysłów?

Zastanawiam się, czy myśleliśmy. Chyba to takie myślenie, jakie ma każdy dorosły człowiek, lęk przed tym, co będzie kiedyś. Na pewno takie lęki czasem nas dopadają, o przyszłość, o to, jak będzie. Mam jednak świadomość, że są zupełnie zbędne w kontekście bożego planu wobec nas.

Pracujecie jakby na innych zasadach, nie jest to praca w firmie, wiele zależy od was, od waszej inwencji, zapału czy chęci. To chyba komfortowa sytuacja, prawda?

I tak, i nie. Teraz nasz syn zaczął chodzić do szkoły i zmuszeni jesteśmy do wstawania o siódmej rano czy za piętnaście siódma i stwierdziliśmy, że bardzo nam to pomaga w ułożeniu dnia, że gdzieś tam wszystko podporządkowujemy temu właśnie wstawaniu rano. Gdy wstajemy, to już raczej nie kładziemy się później, w związku z czym tego dnia jest więcej, potem jest odbiór dzieci ze szkoły i z przedszkola. Taki rytm jest człowiekowi bardzo potrzebny. Wolność zawodowa jest świetna, ale kiedy tej wolności jest za dużo, każdy, nawet najbardziej pracowity człowiek, jest w stanie się w tej wolności zapomnieć, zatopić i nie pracować.

Czyli można powiedzieć, że dzieci was ustawiły?

Dzieci nas ustawiły, tak (śmiech).

Prowadzicie ranking ulubionych pytań dziennikarskich?

Nie, ale mamy ranking nieulubionych pytań. Nieulubione są takie: z czego się śmiejecie, z czego śmieją się Polacy, dlaczego mówicie, że jesteście teatrem a nie kabaretem, czemu nazywacie się „kabaret”. To chyba te pytania, które za każdym razem ktoś zadaje. Oczywiście odpowiadam sto razy tak, jakbym zakładała, że każdy sto razy czyta te moje odpowiedzi, ale chyba nie ma takiej potrzeby, żeby się tłumaczyć i mówić, dlaczego coś wygląda albo nazywa się tak a nie inaczej.

 

Spotkanie z Jadwigą i Dariuszem Basińskimi odbyło się 19 listopada 2009 roku w ramach projektu STEP by STEP.

 

< Poprzednia		Następna >